پیکاسو، نابغه هنر مدرن

بنر پرواز در مقالات

فروش نوروز 98

دی ۹۷

بدون شک عده‌ی بی‌شماری از سرتاسر جهان نام پیکاسو را شنیده‌اند و این هنرمند اسپانیایی تبار برجسته را با آثاری به سبک کوبیسم می‌شناسند.

پیکاسو در ۲۵ اکتبر سال ۱۸۸۱ در مالاگا متولد شد و در سال ۱۹۷۳ در فرانسه درگذشت. او یک نقاش، مجسمه ساز، سرامیک ساز، طراح صحنه و متخصص چاپ دستی بود و از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین هنرمندان قرن بیستم به حساب می‌آید. او به همراه «ژرژ براک» از پایه‌گذاران مکتب کوبیسم نیز بود.

پابلو پیکاسو به عنوان یک هنرمند اثر گذار قرن بیستم، شخصیتی خلاق داشت که در طی ۹۲ سال زندگی‌اش دائماً در حال جستجوگری و تجربه بود. او نه تنها در زمینه هنرهای مختلف که در زمینه نویسندگی نیز دستی داشت. کارهای او از ناتورالیسم دوران کودکی تا کوبیسم، سوررئالیسم و فراتر از آن، روند پختگی را طی کردند. پیکاسو مسیر هنر مدرن و معاصر را شکل داد. او شاهد هر دو جنگ جهانی بود و در طول عمرش صاحب چهار فرزند شد.

پیکاسو و ژاکلین

سال‌ های اولیه:‌ ۱۸۸۱-۱۹۰۰

اگر چه او قسمت اعظم سال‌های بزرگسالی را در فرانسه سپری کرد، اما در اسپانیا متولد شد. او اولین فرزند خانواده بود و در مذهب کاتولیک پرورش یافت اما بعدها اذعان داشت که به مذهب اعتقادی ندارد. پدر او به نوبه خود یک هنرمند بود و با نقاشی پرندگان و سایر حیوانات هزینه زندگی‌اش را در می‌آورد. او حتی کلاس‌های هنری داشت و کیوریتور موزه محلی شهر نیز بود. او از سن هفت سالگی به آموزش پسرش در زمینه طراحی و نقاشی پرداخت و او را یک شاگرد تیزهوش و با استعداد یافت.

پیکاسو در سن سیزده سالگی در مدرسه هنرهای تجسمی بارسلون که پدرش در آن تدریس می‌کرد به تحصیل پرداخت. در سال ۱۸۹۷، تحصیلات خود را در آکادمی هنرهای زیبای «سن فرناندو» در مادرید ادامه داد که در آن زمان برجسته‌ترین آکادمی هنر اسپانیا به شمار می‌رفت. پیکاسو ترجیح می‌داد آثار به نمایش در آمده در موزه پرادو را مطالعه کرده و با هنرمندانی چون «اِل گرِکو»، فرانسیسکو گویا، «دیِگو ولاسکز» و «زورباران» بیشتر آشنا شود. در این دوره‌ی تازه شروع شده‌ی زندگی پیکاسو، او به کشیدن پرتره علاقه داشت و یکی از مدل‌هایش خواهرش «لولا» بود.

پابلو پیکاسو

سال‌ های میانی: ۱۹۰۰-۱۹۴۰

در سال ۱۹۰۰، پیکاسو برای اولین بار به پاریس، صحنه‌ هنری اروپا رفت. در آن زمان همخانه‌‌اش «ماکس ژاکوب»، شاعر و روزنامه‌نگار بود که این هنرمند را زیر بال خود گرفت. آن دو در فقر شدیدی زندگی می‌کردند و حتی گاه برای گرم شدن مجبور به سوزاندن کارهای پیکاسو می‌شدند. در سال ۱۹۰۱ پیکاسو به مادرید رفت و نیمه اول سال را در آنجا سپری کرد. او با دوستش در یک مجله ادبی شریک شد و مقاله‌ها را تصویرسازی می‌کرد و کارتون‌هایی می‌کشید که با فقرا مهربان بودند. زمانی‌که اولین شماره‌ی مجله بیرون آمد، این هنرمند رو به رشد کارهایش را به جای «پابلو روئیز ای پیکاسو» با نام «پیکاسو» امضا می‌کرد.

پابلو پیکاسو

دوره آبی فام

دوره آبی فام که بخشی شناخته شده از کارهای پیکاسو به شمار می‌رود، از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ به طول انجامید. در این زمان، هنرمند بیشتر از طیف رنگ‌های آبی در کارهایش استفاده می‌کرد و گاه برای تاکید از رنگ‌های دیگر یاری می‌جست. برای مثال اثر معروف «گیتاریست» که در سال ۱۹۰۳ خلق شد، گیتاری با تنالیته‌های گرم‌تر را در میان فام‌های آبی به نمایش می‌گذارد. تاریخ نگاران اعتقاد دارند این دوره از کار پیکاسو بیشتر تحت تأثیر افسردگی بعد از خودکشی یکی از دوستانش بوده است. برخی از موضوعاتی که در دوره آبی فام به چشم می‌خورند، کوری، فقر و گاه برهنگی زنان هستند.

گیتاریست، پیکاسو

دوره صورتی

دوره صورتی از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۶ طول کشید. در این زمان سایه‌های صورتی در آثار هنری پیکاسو به چشم می‌خورد و حال و هوای گرم‌تر و شادتری به نسبت نقاشی‌های قبلی به مخاطب انتقال می‌یابد. از میان موضوعات تکرار شونده این دوره می‌توان به دلقک‌ها و بازیگران سیرک اشاره کرد. یکی از آثاری که به خوبی از این دوره فروش رفت، «پسری با یک پیپ» است. عناصر هنر بدوی در نقاشی‌های دوره صورتی می‌تواند منعکس کننده تجربه‌های هنرمند با سبک هنری‌اش باشد.

پسری با یک پیپ، پیکاسو

تأثیرات هنر آفریقا

پیکاسو در طی دوران هنر آفریقا و بدوی خود که از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ مشغول آن بود، یکی از بهترین و بحث‌برانگیزترین کارهای خود به نام «دوشیزگان آوینیون» را خلق کرد. این اثر از هنر آفریقا با زاویه‌های تیزش الهام گرفته شد که او آن را در کاخ تروکادرو (Palais de Trocadero) دیده بود. همچنین ماسک آفریقایی «هنری ماتیس» هم تأثیراتی روی او داشت که در کارهایش منعکس می‌شود. جالب است بدانید که هنری ماتیس جزو کسانی بود که وقتی پیکاسو این اثر را به دایره نزدیکش نشان داد آن را به شدت محکوم کرد.

دوشیزگان آوینیون، پیکاسو

کوبیسم تحلیلی

از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۲، پیکاسو با «ژرژ براک» برای شکل دادن به جنبش کوبیسم در هنر همکاری می‌کرد. نقاشی‌ آن‌ها شامل پالتی از رنگ‌های زمین(رنگهایی با تن قهوه ای) بود و آثارشان اشیایی ساختار شکن با فرم‌های پیچیده‌ی هندسی را به تصویر می‌کشید. معشوق او «فرناند اولیویه» بود که هفت سال در کنارش زندگی کرد، در بسیاری از کارهای کوبیستی‌اش شامل «سر یک زن، فرناند» (۱۹۰۹) حضور داشت و تاریخ نگاران اعتقاد دارند که او در تابلوی دوشیزگان آوینیون نیز نقش داشته است. آن‌ها نهایتاً در سال ۱۹۱۲ از هم جدا شدند.

پیکاسو - سر یک زن، فرناند

کوبیسم ترکیبی

این دوره از زندگی پیکاسو از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۹ طول کشید. کارهای او به سبک کوبیسم ادامه یافتند اما هنرمند فرم جدیدی از هنر، یعنی کلاژ را به مخاطبان معرفی کرد. او حتی در بسیاری از نقاشی‌های سبک کوبیسمش مانند «دختری با ماندولین» یا «زیبای من» از فرم انسان نیز استفاده کرد. اگر چه تعدادی از دوستان او پاریس را برای جنگیدن در جنگ جهانی اول ترک کردند اما او در طی سال‌های جنگ در استودیوی خود ماند.

پیکاسو که در این زمان عاشق زن دیگری شده بود، رابطه‌اش را با فرناند اولیویه به پایان رساند. پیکاسو و «اوا گوئل» که مدل نقاشی «زنی با گیتار» بود، تا زمان مرگِ اوا در سال ۱۹۱۸ در کنار هم ماندند. اوا بر اثر ذات‌الریه مرد و کمی بعد پیکاسو با اولین همسر خود «اولگا خوکلووا» آشنا شد که یک بالرین روس بود. آن‌ها سه سال بعد صاحب یک فرزند پسر شدند و اگر چه بعد از آن رابطه‌شان به مشکل بر خورد اما پیکاسو حاضر نبود از او جدا شود، زیرا این جدایی قانونی به معنی از دست دادن نصف دارایی‌اش بود. آن‌ها تا سال ۱۹۵۵ تنها اسماً زوج باقی ماندند.

دختری با ماندولین، پیکاسو

نئوکلاسیسیسم و سوررئالیسم

این دوره‌ی کاری پیکاسو بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۹ شکل گرفت و شامل یک تغییر بزرگ در سبک هنری او بود. در طی اولین بازدید او از ایتالیا و پایان جنگ جهانی اول، نقاشی‌های هنرمند شامل کارهای آبرنگی «خوابیدن دهقانان»، یک بازیابی سبک هنری را منعکس می‌کند و کارهای نئوکلاسیک او تضادی قابل توجه با نقاشی‌های سبک کوبیسمش دارند؛ هر چند به خاطر شکوفایی جنبش سوررئالیسم فرانسه در میانه دهه‌ی ۱۹۲۰، پیکاسو علاقه شدیدش به هنر بدوی را در نقاشی‌های سوررئالش مانند «سه رقصنده» از سر گرفت. در سال ۱۹۲۷، هنرمند ۴۶ ساله با «ماری ترز والتر» یک دختر ۱۷ ساله اسپانیایی ملاقات کرد. آن دو صاحب دختری به نام مایا شدند و تا سال ۱۹۳۶ زوج باقی ماندند.

سه رقصنده، پیکاسو

سال‌ های آخر: ۱۹۴۰-۱۹۷۳

در طی جنگ جهانی دوم، پیکاسو در پاریسِ اشغال شده توسط آلمانی‌ها باقی ماند و در برابر خشونت‌های گشتاپو مقاومت کرد و به خلق آثار هنری‌ خود ادامه داد. او در این زمان گاه به شاعری می‌پرداخت و به‌طور کل بین‌ سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۹ بیش از ۳۰۰ اثر خلق کرد. حتی از این دوران دو نمایش‌نامه هم از او به جای مانده است. بعد از آن که پاریس در سال ۱۹۴۴ آزاد شد، پیکاسو رابطه جدیدی را آغاز کرد و «کلود»،‌ پسرش، حاصل این رابطه بود که در سال ۱۹۴۷ به دنیا آمد و دخترش پالوما نیز دو سال بعد چشم به جهان گشود.

در این دوره او روی مجسمه سازی تمرکز داشت و در یک نمایشگاه بین‌المللی در موزه هنری فیلادلفیا نیز شرکت کرد. در سال ۱۹۶۱ در سن ۷۹ سالگی او با ژاکلین ۲۷ ساله ازدواج کرد و ثابت کرد که این زن یکی از بزرگ‌ترین الهامات حرفه‌ای او بوده است. پیکاسو در طی ۱۷ سال پایان عمرش بیش از ۷۰ پرتره از او کشید.

پرتره ژاکلین، پیکاسو

تاثیر پیکاسو بر هنر

پیکاسو به عنوان یکی از بزرگ‌ترین تأثیرگذاران هنر قرن بیستم، سبک‌های مختلفی را با هم ترکیب و تعابیر کاملاً جدیدی از چیزهایی که پیش‌تر دیده شده بود را به جامعه هنری عرضه کرد. او نیروی محرکه توسعه کوبیسم بود و کلاژ را نیز تا سطحی از هنرهای تجسمی بالا آورد.

او با شجاعت و اعتماد به نفس، هرگز به خاطر عرف یا ترس از طرد شدن متوقف نشد. او همواره به الهامات خود اعتماد می‌کرد و به نوآوری‌های تازه‌ای دست می‌یافت. همچنین، جستجوی دائمی او در زمینه علاقه شدیدش در هنر، سبب خلق آثار بی‌شماری در قالب نقاشی، مجسمه‌سازی و چاپ فلز شد. پیکاسو تنها یک مرد شناخته شده به‌خاطر کارهایش نیست. او همواره یک افسانه بوده و در واقع می‌توان او را یک اسطوره نامید. در نظر عموم او همیشه شخصیت معروف به نابغه هنر مدرن بوده و برای بسیاری از هنرمندان یک الگو به شمار می‌رود.

پیکاسو، نقاش کوبیسم

پابلو پیکاسو در یک نگاه

  • پیکاسو از سن هفت سالگی تحت تعلیم طراحی و نقاشی پدرش قرار گرفت.
  • او از همان سنین کودکی استعداد قابل توجهی از خود نشان می‌داد.
  • او در آکادمی هنرهای زیبای مادرید که بهترین آکادمی هنر اسپانیا بود به تحصیل هنر پرداخت.
  • پیکاسو هرگز از جستجوگری در هنر متوقف نشد.
  • او یکی از پرکارترین هنرمندان بوده و در طی ۷۸ سال زندگی کاری چندین هزار اثر هنری خلق کرده است.
  • از او جدای از هنرهای تجسمی، نمایش‌نامه و شعر نیز به جای مانده است.
  • از معروف‌ترین آثار او می‌توان به دوشیزگان آوینیون و گرنیکا اشاره کرد.
  • دوره‌های اصلی کاری او با دوره آبی فام و دوره صورتی آغاز شدند.
  • او به همراه ژرژ براک مکتب کوبیسم را پی‌ریزی کرد.
تگ ها مشاهیر

تورهای مرتبط

کاراکتر باقی مانده

دیدگاه ها