جاهای دیدنی پرتغال؛ سفری به سرزمین دریانوردان

جاهای دیدنی پرتغال، از سواحل اقیانوسی و طبیعت متنوع گرفته تا موزه ها و بناهای تاریخی، هیچ سلیقه ای را بی نصیب نمی گذارد.

جاهای دیدنی پرتغال

پرتغال کشوری در غرب اروپا و در حاشیه اقیانوس اطلس است که با وجود وسعت نسبتاً کم، جاذبه‌های گردشگری بسیار متنوعی دارد. این کشور که بخشی از شبه‌جزیره ایبری را تشکیل می‌دهد و با اسپانیا هم‌مرز است، به دلیل آب‌وهوای معتدل، سواحل معروف، شهرهای تاریخی، کاخ‌ها، صومعه‌ها و پارک‌های طبیعی، یکی از محبوب‌ترین مقاصد گردشگری جهان به‌خصوص در فصل تابستان است.

اگر قصد رزرو تور پرتغال را دارید، پیشنهاد می‌کنیم این مطلب را از دست ندهید. در ادامه شناخته‌شده‌ترین جاذبه های گردشگری پرتغال را به‌ شما معرفی خواهیم کرد تا بتوانید برنامه سفرتان را طبق علایقتان تنظیم کنید.

۱. صومعه جرونیموس؛ لیسبون

«صومعه جرونیموس» (Jerónimos Monastery) یکی از مهم‌ترین بناهای تاریخی پرتغال است که در اوایل قرن شانزدهم میلادی و در دوران اوج اکتشافات دریایی این کشور ساخته شد. این صومعه به دستور مانوئل اول و برای گرامیداشت سفر تاریخی واسکو دو گاما (Vasco da Gama)، دریانورد مشهور پرتغالی، به هند بنا شد و امروزه در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. معماری منحصربه‌فرد مانوئلین، ستون‌های سنگی عظیم، تزئینات الهام‌گرفته از دریا و فضای داخلی بسیار باشکوه، از مهم‌ترین دلایلی هستند که باعث شهرت جهانی این صومعه شده‌اند. مقبره‌های واسکو دا گاما و شاعر ملی پرتغال، لوئیس دکاموئش (Luís Vaz de Camões)، نیز در کلیسای این مجموعه جای گرفته‌اند.

۲. برج بلم؛ لیسبون

«برج بلم» (Belém Tower) یکی از نمادهای اصلی لیسبون و پرتغال است که در اوایل قرن شانزدهم میلادی و در دوران شکوفایی اکتشافات دریایی این کشور ساخته شد. این برج که به‌عنوان دژی دفاعی و دروازه‌ تشریفاتی شهر لیسبون، در دهانه رود تاگوس (Tagus) بنا شد، نقش مهمی در حفاظت از شهر و کنترل رفت‌وآمد کشتی‌ها داشت. برج بلم یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های معماری مانوئلین است که با نقوش دریایی، کره‌های سماوی، صلیب مسیح و تزئینات الهام‌گرفته از هنر مورها شهرت دارد.

این بنا از سنگ آهک محلی ساخته شده است و شامل چند طبقه و قسمت‌های مختلفی مانند تالار فرماندار، تالار پادشاه و کلیسا می‌شود. برج بلم در سال ۱۹۸۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید و در حال حاضر به‌عنوان نمادی از عصر اکتشافات اروپا و قدرت دریایی پرتغال شناخته می‌شود.

۳. کلیسای جامع لیسبون؛ لیسبون

«کلیسای جامع لیسبون» (Lisbon Cathedral) یکی از مهمترین جاهای دیدنی لیسبون و قدیمی‌ترین کلیسای شهر است و در سال ۱۱۴۷ میلادی هم‌زمان با بازپس‌گیری لیسبون از مسلمانان، به دستور آفونسو یکم ساخته شد. این بنا تاکنون چندین زمین‌لرزه بزرگ از جمله زلزله ویرانگر سال ۱۷۵۵ را پشت سر گذاشته و به همین خاطر بارها تحت بازسازی قرار گرفته است. از این رو بنایی که در حال حاضر می‌بینیم، ترکیبی از سبک‌های رومانسک، گوتیک و باروک است. این کلیسا مقر پاتریارک لیسبون است و به همین دلیل به لحاظ مذهبی جایگاه مهمی در این شهر دارد.

۴. محله آلفاما؛ لیسبون

«آلفاما» (Alfama District) قدیمی‌ترین محله شهر لیسبون است که روی دامنه‌ای میان قلعه سائو ژرژه (Castelo de São Jorge) و رود تاگوس قرار دارد. این محله با کوچه‌های باریک، پلکانی و پیچ‌درپیچ، توانسته تاکنون هویت تاریخی لیسبون را حفظ کند. نکته جالب‌توجه اینکه آلفاما برخلاف بخش‌های زیادی از لیسبون در زلزله ویرانگر ۱۷۵۵ تخریب نشد و به همین دلیل بافت قرون‌وسطایی آن دست‌نخورده باقی‌مانده است. از مهم‌ترین جاهای دیدنی‌های این محله می‌توان به کلیسای جامع لیسبون و پانتئون ملی پرتغال (National Pantheon) اشاره کرد.

۵. آکواریوم لیسبون؛ لیسبون

«آکواریوم لیسبون» (Lisbon Oceanarium) یکی از بزرگ‌ترین و معروف‌ترین آکواریوم‌های سرپوشیده اروپا است که در منطقه مدرن پارک ملل (Parque das Nações) لیسبون قرار دارد. جذاب‌ترین بخش این مجموعه، مخزن مرکزی آن است که با بیش از ۵ میلیون لیتر آب، نمایی از اقیانوس را شبیه‌سازی می‌کند. در این مخزن گونه‌هایی مانند کوسه‌ها، سفره‌ماهی‌ها، باراکوداها و خورشید ماهی‌ها نگهداری می‌شوند. دور این مخزن چهار زیست‌بوم وجود دارد که نماد سواحل اطلس شمالی، جنوبگان، اقیانوس آرام و آبسنگ‌های مرجانی اقیانوس هند هستند.

۶. باغ وحش لیسبون؛ لیسبون

«باغ‌وحش لیسبون» (Lisbon Zoo) قدیمی‌ترین باغ‌وحش پرتغال است که در سال ۱۸۸۴ تأسیس شد. این مجموعه بیش از ۲۰۰۰ حیوان از حدود ۳۰۰ گونه مختلف را در خود جای داده است و سالانه نزدیک به ۸۰۰ هزار بازدیدکننده دارد. تمرکز اصلی باغ‌وحش لیسبون بر حفاظت از گونه‌های در معرض خطر و انجام پژوهش‌های علمی است. در این باغ‌وحش فضاهای آموزشی برای کودکان نیز در نظر گرفته شده است و از این رو جذابیت زیادی برای کودکان دارد.

۷. پل لوئیس یکم؛ پورتو

«پل لوئیس یکم» (Luís I Bridge) پلی فلزی و دوطبقه بر فراز رود دورو است که شهر پورتو را به شهر ویلا نوا د گایا (Vila Nova de Gaia) متصل می‌کند. این پل یکی از نمادهای اصلی پورتو به شمار می‌رود و در زمان ساخت با دهانه‌ای حدود ۱۷۲ متر، بلندترین پل قوسی فلزی جهان بود. این پل در اواخر قرن نوزدهم ساخته شد و طراحی آن بر عهده تئوفیل سیریگ (Théophile Seyrig)، مهندس بلژیکی و همکار سابق گوستاو ایفل بود؛ به همین دلیل از نظر ظاهری شباهت‌هایی با پل ماریا پیا (Maria Pia Bridge) دارد که توسط ایفل در پرتغال ساخته شده است.

 سازه پل دو تراز مجزا دارد؛ سطح بالاتر محل عبور مترو پورتو است و سطح پایین‌تر به رفت‌وآمد دیگر وسایل نقلیه، دوچرخه‌سواران و عابران پیاده اختصاص دارد. اما آنچه باعث شهرت این پل شده، چشم‌انداز فوق‌العاده‌ای است که به رود دورو، محله ریبیرا (Ribeira) دارد.

۸. کلیسای جامع پورتو؛ پورتو

«کلیسای جامع پورتو» (Porto Cathedral) یکی از قدیمی‌ترین و مهم‌ترین بناهای تاریخی شهر پورتو است. ساخت این کلیسا از اواخر قرن دوازدهم آغاز و طی چند قرن تکمیل شد؛ به همین دلیل معماری آن تلفیقی از سبک‌های رومانسک، گوتیک و باروک است. از مهم‌ترین بخش‌های این کلیسا می‌توان به برج‌های دوقلوی آن اشاره کرد که باعث شده‌اند کلیسا شبیه به یک قلعه باشد؛ البته این موضوع نشان از شرایط ناآرام قرون‌وسطی دارد. صومعه گوتیک از بخش‌های خاص این کلیسا است که بیشتر به کاشی‌کاری‌های سنتی پرتغال موسوم به زلیج (Azulejo) شهرت دارد.

۹. محله ریبیرا؛ پورتو

«محله ریبیرا» (Ribeira District) قدیمی‌ترین و زنده‌ترین بخش ساحلی شهر پورتو است که در حاشیه رود دورو قرار دارد. این محله به دلیل خانه‌های رنگارنگ و باریک، کوچه‌های سنگ‌فرش ‌و فضای پرجنب‌وجوشی که دارد، یکی از خاص‌ترین قسمت‌های شهر پورتو به حساب می‌آید. محله ریبیرا به دلیل حفظ بافت قرون‌وسطایی‌اش، بخشی از میراث جهانی یونسکو محسوب می‌شود و امروزه یکی از محبوب‌ترین نقاط پورتو برای تجربه غذاهای محلی، موسیقی خیابانی و زندگی شهری اصیل پرتغال است.

۱۰. کلیسای سائو فرانسیسکو؛ پورتو

«کلیسای سائو فرانسیسکو» (Church of São Francisco) یکی از مهم‌ترین بناهای تاریخی شهر اوورا است که بین سال‌های ۱۴۷۵ تا ۱۵۵۰ میلادی ساخته و جایگزین یک کلیسای رومانسک قدیمی‌تر شد. این کلیسا که جزو آثار ملی پرتغال قرار دارد، به سبک گوتیک و با المان‌هایی از هنر مانوئلین ساخته شده است. نمای بیرونی بنا ساده است؛ اما ورودی آن را با نمادهای سلطنتی پرتغال تزئین کرده‌اند. فضای داخلی کلیسا بسیار وسیع است و به همین دلیل، یکی از بزرگ‌ترین شبستان‌های یک‌دهنه را در میان کلیساهای پرتغال دارد. شاخص‌ترین بخش این کلیسا، نیایشگاه استخوان‌ها (Capela dos Ossos) است که دیوارها و ستون‌های آن با استخوان‌ها و جمجمه‌های حدود ۵ هزار انسان پوشانده شده‌اند؛ هدف از این کار، واداشتن بازدیدکنندگان به تأمل درباره مرگ و ناپایداری زندگی بوده است.

۱۱. آکواریوم سی لایف؛ پورتو

«سی‌لایف پورتو» (SEA LIFE Porto) یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های خانوادگی و جاهای دیدنی پورتو است که با تمرکز بر آموزش، حفاظت از محیط‌زیست و تجربه تعاملی برای کودکان جذابیت زیادی دارد. در این آکواریوم می‌توانید از نزدیک کوسه‌ها، سفره‌ماهی‌ها، لاک‌پشت‌های دریایی و اسب‌های دریایی رنگارنگ را ببینید. مهم‌ترین بخش این مجموعه تونل زیرآبی آن است که به شما حس قدم‌زدن در دل اقیانوس را منتقل می‌کند. از دیگر بخش‌های مهم سی‌لایف هم می‌توان به استخر تعامل با ستاره‌های دریایی، جزیره پنگوئن‌ها و فضای بازی کودکان اشاره کرد.

۱۲. کتاب فروشی للو؛ پورتو

«کتاب‌فروشی للو» (Livraria Lello) یکی از معروف‌ترین و قدیمی‌ترین کتاب‌فروشی‌های پرتغال است که از جاهای دیدنی پورتو به شمار می‌رود. این کتاب‌فروشی که در فهرست زیباترین کتاب‌فروشی‌های جهان قرار دارد، در سال ۱۹۰۶ افتتاح شد. معماری بنای این کتاب‌فروشی تلفیقی از سبک‌های نئوگوتیک و آرت نوو است و المان‌های تزئینی آن سبکی نزدیک به سبک آرت دکو دارند. خاص‌ترین بخش فضای داخلی این کتاب‌فروشی، پلکان چوبی منحنی شکل و سقف بزرگ آن است که با شیشه‌های ‌رنگی آن را ساخته‌اند.

۱۳. قلعه مورها؛ سینترا

«قلعه مورها» (Moorish Castle) دژی تاریخی است که در قرن هشتم میلادی و در دوران حاکمیت مسلمانان، بر فراز تپه‌های مشرف به شهر سینترا (Sintra) ساخته شد. این قلعه به دلیل دیوارهای سنگی و برج‌های دیده‌بانی متعدد، نقش مهمی در کنترل منطقه و حفاظت از سواحل اطراف داشت. پس از بازپس‌گیری این قلعه توسط مسیحیان، بخشی از آن تخریب شد. بااین‌حال چون بقایای قلعه چشم‌اندازهایی پانوراما از سینترا و اقیانوس اطلس دارد، هنوز هم یکی از جاذبه‌های ارزشمند پرتغال محسوب می‌شود.

۱۴. کاخ پنا؛ سینترا

«کاخ پِنا» (Pena Palace) یکی از خاص‌ترین جاهای دیدنی پرتغال است که بر فراز تپه‌ای در شهر سینترا قرار دارد. این کاخ در قرن نوزدهم میلادی ساخته شده و نمونه‌ای از معماری رمانتیسیسم در پرتغال است؛ سبکی که از تلفیق سبک‌های نئوگوتیک، نئومانولین و نئوموریش تشکیل می‌شود. کاخ پنا در سال ۱۹۹۵ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد و در حال حاضر به‌عنوان یکی از هفت شگفتی پرتغال شناخته می‌شود.

۱۵. عمارت کوئینتا دا رگالیرا؛ سینترا

«عمارت کوئینتا دا رگالِیرا» (Quinta da Regaleira) یکی از رازآلودترین جاذبه‌های سینترا است که در اوایل قرن بیستم به دستور یکی از ثروتمندترین چهره‌های پرتغالی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم و با طراحی لوئیجی مانینی (Luigi Manini)، معمار ایتالیایی، ساخته شد. این مجموعه که در فهرست میراث جهانی یونسکو نیز ثبت شده است، شامل یک قصر رمانتیک، یک کلیسا، باغ‌های متعدد، چاه‌های آیینی و نمادهای اسطوره‌ای مانند شوالیه های تمپلار می‌شود. نکته جالب این که در زیر این عمارت، شبکه‌ای از تونل‌های زیرزمینی وجود دارد که بخش‌های مختلف مانند چاه‌های آیینی، باغ‌ها و دریاچه‌ها را به یکدیگر متصل می‌کنند.

۱۶. دره دورو؛ منطقه دورو

«دره دورو» (Douro Valley) یکی از زیباترین مناظر طبیعی پرتغال است که در شمال این کشور و در امتداد رود دورو شکل گرفته و در فهرست میراث جهانی یونسکو نیز ثبت شده است. این منطقه عمده شهرت خود را مدیون تاکستان‌های پلکانی، چشم‌اندازهای کوهستانی و نوشیدنی پورتو است.دره دورو به دلیل طبیعت بکر، کشاورزی چند صدساله و معماری سنتی روستاها، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های پرتغال شناخته می‌شود.

۱۷. پارک ملی پندا گرس؛ منطقه شمالی

«پارک ملی پپندا گرس» (Peneda-Gerês National Park) تنها پارک ملی پرتغال و قدیمی‌ترین منطقه حفاظت‌شده این کشور است که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد. این پارک با کوه‌های گرانیتی، دره‌های عمیق، جنگل‌های انبوه بلوط و رودخانه‌های پرآب، یکی از بکرترین چشم‌اندازهای طبیعی پرتغال محسوب می‌شود. پندا گرس به دلیل تنوع زیستی بالا و گونه‌های نادر جانوری، بخشی از ذخیره‌گاه زیست‌کره یونسکو است و از این رو برای علاقه‌مندان به طبیعت و حیات‌وحش جذابیت زیادی دارد.

۱۸. جزیره مادیرا؛ مجمع الجزایر مادیرا

«جزیره مادیرا» (Madeira) یکی از مهم‌ترین مقاصد گردشگری پرتغال است که در اقیانوس اطلس و در جنوب غربی این کشور قرار دارد. این جزیره بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین بخش از مجمع‌الجزایر مادیرا محسوب می‌شود و به دلیل طبیعت سرسبز و آب‌وهوای معتدلش شهرت جهانی دارد. مادیرا به دلیل کوهستانی بودن پر از صخره‌های مرتفع و دره‌های عمیق است و به همین دلیل چشم‌اندازهای بسیار زیبایی دارد.

۱۹. جزیره سائو میگل؛ مجمع الجزایر آزور

«جزیره سائو میگل» (São Miguel Island) بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین جزیره از مجمع‌الجزایر آزور محسوب می‌‌شود و به دلیل طبیعت بسیار سرسبزش به «جزیره سبز» (Ilha Verde) شهرت یافته است. این جزیره ماهیتی کاملاً آتشفشانی دارد و به‌خاطر دهانه‌های آتشفشانی، دریاچه‌های دوقلو، چشمه‌های آب گرم و مناظر مه‌آلود یکی از بهترین جاهای پرتغال برای طبیعت‌گردی است. معروف‌ترین نماد طبیعی این جزیره، دهانه آتشفشانی سته سیدادش است که دو دریاچه به رنگ‌های آبی و سبز دارد.

۲۰. جنگل لوریسیلوا؛ جزیره مادیرا

«جنگل لوریسیلوا» (Laurissilva Forest)، جنگلی باستانی در جزیره مادیرا است که قدمت آن به حدود ۲۰ میلیون سال پیش، یعنی دوران سوم زمین‌شناسی بازمی‌گردد. این جنگل نیمه‌گرمسیری که به‌عنوان یک «فسیل زنده» شناخته می‌شود، از سال ۱۹۹۹ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است و یکی از مهم‌ترین ذخایر طبیعی اروپا به شمار می‌آید. پوشش گیاهی همیشه‌سبز، گونه‌های بومی نادر و مسیرهای پیاده‌روی، لوریسیلوا را به یکی از خاص‌ترین جاذبه‌های طبیعی پرتغال تبدیل کرده‌اند.

۲۱. کالدرای سته سیدادش؛ جزیره سائو میگل

«سِته سیدادِش» (Sete Cidades) یک کالدرای عظیم آتشفشانی (دهانه فروریخته‌ آتشفشانی قدیمی) در غرب جزیره سائو میگل است که به‌عنوان یکی از هفت شگفتی طبیعی پرتغال شناخته می‌شود. مهم‌ترین جاذبه این منطقه، دریاچه دوقلوی آن است که از دو بخش دریاچه آبی (Lagoa Azul) و دریاچه سبز (Lagoa Verde) تشکیل شده است. این دو دریاچه تنها با یک کانال باریک به هم متصل هستند. نکته جالب اینکه اختلاف رنگ این دو دریاچه از ارتفاعات دهانه آتشفشان به‌وضوح دیده می‌شود.

۲۲. دریاچه لاگوآ دو فوگو؛ جزیره سائو میگل

«دریاچه لاگوآ دو فوگو» (Lagoa do Fogo) یکی از مرتفع‌ترین و بکرترین دریاچه‌های آتشفشانی جزیره سائو میگل در مجمع‌الجزایر آزور است که درون دهانه‌ آتشفشان آگوا د پو (Água de Pau) شکل گرفته است. این دریاچه از دهه ۱۹۷۰ تحت حفاظت قرار دارد و هرگونه ساخت‌وساز در اطراف آن ممنوع است؛ به همین دلیل چشم‌انداز طبیعی آن کاملاً دست‌نخورده باقی‌مانده است. البته لاگوآ دو فوگو علاوه بر ارزش طبیعی، نقش مهمی در تأمین منابع آب شیرین منطقه نیز دارد.

۲۳. چشمه های آب گرم فورناس؛ جزیره سائو میگل

«چشمه‌های آب گرم فورناس» (Furnas Hot Springs) در دره‌ آتشفشانی فورناس در جزیره سائو میگل قرار دارند؛ آتشفشانی که آخرین بار در سال ۱۶۳۰ فوران کرد. این ناحیه به‌خاطر حوضچه‌های آب گرم طبیعی، بخارهای آتشفشانی و استخرهای درمانی شهرت دارد. معروف‌ترین بخش این منطقه پارک ترا نوسترا (Parque Terra Nostra) است که شامل یک باغ گیاه‌شناسی بزرگ و استخری با آب گرم غنی از آهن می‌شود.

۲۴. ساحل پرایا دا مارینیا؛ لاگوآ

«ساحل پرایا دا مارینیا» (Praia da Marinha) یا همان «ساحل مارینیا» در منطقه آلگاروه یکی از زیباترین سواحل پرتغال است که به‌ صخره‌های آهکی، طاق‌های سنگی طبیعی و آب‌های بسیار شفاف شهرت دارد. کیفیت آب در این ساحل آنقدر بالا است که می‌توان بستر دریا را دید. همین موضوع باعث شده است که مارینیا به یکی از بهترین سواحل پرتغال برای شنا و غواصی تبدیل شود.

۲۵. صخره های پونتا دا پیداده؛ لاگوس

«پونتا دا پیداده» (Ponta da Piedade) مجموعه‌ای از صخره‌های ساحلی و غارهای دریایی در نزدیکی شهر لاگوس (Lagos) در منطقه آلگاروه است. این صخره‌ها در اثر فرسایش دریایی طی حدود ۷ تا ۲۰ میلیون سال پیش (دوره میوسن) شکل گرفته‌اند و ارتفاع آن‌ها در بالاترین نقطه به حدود ۴۰ متر می‌رسد. کشف فسیل‌ها، آثار عصر برنز و بقایای رومی نشان می‌دهد این منطقه علاوه بر ارزش طبیعی، از نظر تاریخی نیز اهمیت زیادی دارد.

۲۶. غار بناگیل؛ لاگوآ

«غار بناگیل» (Benagil Cave) یکی از معروف‌ترین جاذبه‌های طبیعی آلگاروه است که در نزدیکی ساحلی به همین نام قرار دارد. ویژگی منحصربه‌فرد این غار، سوراخ طبیعی سقف آن است. این سوراخ که در اثر فرسایشی هم‌زمان از بالا و کناره‌ها شکل گرفته است، نور خورشید را مستقیماً به داخل غار و ساحل شنی پنهان زیر آن می‌تاباند؛ به همین دلیل نیز به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین نقاط برای عکاسی در جنوب پرتغال شناخته می‌شود.

۲۷. ساحل نازاره؛ نازاره

«ساحل نازاره» (Nazaré Beach) یکی از سواحل پرتغال با شهرت جهانی است. این ساحل به دلیل وجود دره زیرآبی نازاره (Nazaré Canyon) که بزرگ‌ترین و عمیق‌ترین دره زیرآبی اروپا محسوب می‌شود، یکی از بهترین سواحل برای موج سواران و یکی از بدترین آن‌ها برای شنا است. به دلیل وجود دره، ارتفاع امواج در ساحل نازاره به حدود ۳۰ تا ۴۰ متر هم می‌رسد.

۲۸. ساحل پرایا دو کامیلو؛ لاگوس

«پرایا دو کامیلو» (Praia do Camilo) یا همان «ساحل کامیلو»، ساحلی کوچک و صدفی‌شکل است که در پایین مجموعه‌ای از صخره‌های مرتفع آهکی در نزدیکی پونتا دا پیداده قرار دارد. دسترسی به این ساحل فقط از طریق پلکان طولانی و پرپیچ‌وخم از بالای پرتگاه ممکن است و به همین دلیل برای همه افراد مناسب نیست. اگرچه در این ساحل نجات غریق و امکانات پایه وجود دارد، اما به دلیل ناپایداری نسبی دیواره‌های صخره‌ای باید جوانب ایمنی را رعایت کنید.

۲۹. ساحل فالزیا؛ منطقه آلگاروه

«ساحل فالزیا» (Falésia Beach) یکی از طولانی‌ترین و شاخص‌ترین سواحل منطقه آلگاروه است که حدود ۶ کیلومتر طول دارد و از حوالی آلبوفیرا (Albufeira) تا ویلامورا (Vilamoura) امتداد یافته است. مهم‌ترین ویژگی این ساحل، صخره‌های مرتفع و رنگارنگ آن است؛ از قرمز و نارنجی گرفته تا سفید. همین موضوع باعث شده است که این صخره‌ها تضاد جالبی با جنگل‌های سرسبز کاج در بالای پرتگاه‌ها داشته باشند.

یکی دیگر از جذابیت‌های فالزیا فرسایش طبیعی صخره‌ها است که باعث شکل‌گیری مخروط‌های ماسه‌ای در پای آن‌ها و ایجاد زیستگاهی برای گیاهان ساحلی خاص شده است. جذابیت زمین‌شناختی و چشم‌انداز متفاوتی که این ساحل به آب‌های اقیانوس اطلس دارد، آن را به یکی از معروف‌ترین سواحل پرتغال تبدیل کرده است.

۳۰. پرایا دا روشا؛ پورتیمائو

«پرایا دا روشا» (Praia da Rocha) یا همان «ساحل روشا» یکی از معروف‌ترین سواحل منطقه آلگاروه در شهر پورتیمائو (Portimão) است که بخش زیادی از شهرت خود را به دژ سانتا کاتارینا (Fort of Santa Catarina) مدیون است. این قلعه‌ در قرن هفدهم برای دفاع از دهانه رودخانه آراده (Arade River) ساخته شد و در حال حاضر یکی از جاذبه‌های دیدنی ساحل روشا محسوب می‌شود. یکی دیگر از جذابیت‌های این ساحل، صخره‌های آهکی عظیمی هستند که به دلیل فرسایش در طول سال‌ها شکل‌های متفاوتی پیدا کرده‌اند.

۳۱. پارک طبیعی ریا فورموسا؛ منطقه آلگاروه

«پارک طبیعی ریا فورموسا» (Ria Formosa Natural Park) مجموعه‌ای بی‌نظیر از تالاب‌ها، جزایر و آبراهه‌های ساحلی در جنوب پرتغال است که از طریق ۶ دهانه به اقیانوس اطلس متصل می‌شود. پارک طبیعی ریا فورموسا در سال ۲۰۱۰ به‌عنوان یکی از هفت شگفتی طبیعی پرتغال انتخاب شد. این پارک یکی از مهم‌ترین ایستگاه‌های توقف پرندگان مهاجر در مسیر مهاجرت بهاری و پاییزی به شمار می‌رود و از نظر تنوع زیستی اهمیت بالایی دارد. البته این پارک به لحاظ دیگری هم حائز اهمیت است؛ تالاب‌های این پارک نقش مهمی در اقتصاد محلی از طریق پرورش آبزیان و صید صدف ایفا می‌کنند.

۳۲. دماغه روکا؛ سینترا

«کابو دا روکا» (Cabo da Roca) یا همان «دماغه روکا»، غربی‌ترین نقطه پرتغال و یکی از نمادین‌ترین جاذبه‌های طبیعی این کشور است که در نزدیکی سینترا و در حدود ۴۲ کیلومتری غرب لیسبون قرار دارد. این مکان در دوران روم باستان به دماغه بزرگ (Promontorium Magnum) و در عصر اکتشافات دریایی به صخره لیسبون شهرت داشت. شاخص‌ترین جاذبه این منطقه، فانوس دریایی دماغه روکا (Farol do Cabo da Roca) است که در سال ۱۷۷۲ ساخته شد. از جاذبه‌های دیگر کابو دا روکا می‌توان به صخره‌های گرانیتی مرتفع با ارتفاع بیش از ۱۰۰ متر اشاره کرد که از بالای آن‌ها می‌توانید منظره فوق‌العاده‌ای از اقیانوس اطلس را ببینید.

۳۳. قلعه ساگرش؛ ساگرش

«قلعه ساگرش» (Fortress of Sagres) دژی تاریخی در جنوب پرتغال است که در قرن ۱۵ میلادی به فرمان شاهزاده هنری دریانورد (Prince Henry the Navigator) ساخته شد و نقش مهمی در آغاز عصر اکتشافات دریایی پرتغال داشت. این قلعه روی دماغه‌ای مرتفع و مشرف به اقیانوس اطلس قرار گرفته است و به همین ‌دلیل نقش مهمی در کنترل مسیرهای دریایی داشت. این قلعه در زلزله بزرگ سال ۱۷۵۵ میلادی آسیب دید؛ ولی در اواخر قرن ۱۸ بازسازی شد. از مهم‌ترین بخش‌های این قلعه می‌توان به کلیسای بانوی رحمت (Church of Nossa Senhora da Graça) و یک سازه دایره‌ای شکل به اسم گلباد (Rose of the Winds) اشاره کرد که گفته می‌شود کاربری نجومی و جهت‌یابی داشته و از آن برای سفرهای دریایی استفاده می‌شده است.

۳۴. صومعه باتالها؛ باتالها

«صومعه باتالها» (Monastery of Batalha) یکی از مهم‌ترین بناهای مذهبی و تاریخی پرتغال است که در اواخر قرن ۱۴ میلادی برای بزرگداشت پیروزی پرتغال در نبرد آلجوباروتا (Aljubarrota) ساخته شد؛ نبردی که استقلال این کشور را تثبیت کرد. این صومعه آرامگاه دودمان سلطنتی آویس (Aviz) است و در عین حال از شاخص‌ترین نمونه‌های معماری گوتیک متأخر با المان‌هایی از هنر مانوئلین در پرتغال به شمار می‌رود. نکته پایانی اینکه صومعه باتالها در سال ۱۹۸۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.

۳۵. صومعه آلکوباسا؛ آلکوباسا

«صومعه آلکوباسا» (Alcobaça Monastery) یکی از مهم‌ترین بناهای مذهبی قرون‌وسطی در پرتغال است که در سال ۱۱۵۳ به دستور آفونسو یکم (Afonso I of Portugal)، نخستین پادشاه پرتغال ساخته شد. این مجموعه از نخستین نمونه‌های معماری گوتیک در پرتغال است که به مدت چند قرن یکی از ثروتمندترین و تأثیرگذارترین صومعه‌های این کشور بوده است. از بخش‌های مهم صومعه آلکوباسا می‌توان به آرامگاه‌های پدرو اول (Dom Pedro I)، پادشاه پرتغال و معشوقه‌اش، اینش د کاسترو (Inês de Castro) اشاره کرد. این صومعه در سال ۱۹۸۹ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.

۳۶. قلعه اوبیدوش؛ اوبیدوش

«قلعه اوبیدوش» (Óbidos Castle) یا «اوبیدوس» یکی از سالم‌ترین و زیباترین قلعه‌های قرون‌وسطایی پرتغال است که در شهر تاریخی اوبیدوش قرار دارد. هسته اولیه این قلعه روی بقایای سکونتگاه‌های رومی و ویزیگوتی شکل گرفت و در قرن هشتم میلادی توسط مسلمانان گسترش یافت. این قلعه در سال ۱۱۴۸ به دست آفونسو یکم فتح شد و بعدها به‌عنوان هدیه ازدواج، به ملکه‌های پرتغال داده می‌شد. این قلعه که یکی از نمادهای معماری نظامی قرون‌وسطایی در پرتغال محسوب می‌شود، چشم‌انداز فوق‌العاده‌ای به شهر سفیدرنگ اوبیدوش دارد.

۳۷. معبد رومی اوورا؛ اوورا

«معبد رومی اوورا» (Roman Temple of Évora) یا معبد دیانا یکی از بناهای به‌جا مانده از دوران روم باستان در پرتغال است که در مرکز شهر تاریخی اوورا قرار دارد. این بنا در قرن اول میلادی برای بزرگداشت آگوستوس (Augustus) ساخته و بعدها به یک معبد قرون‌وسطایی تبدیل شد. در حال حاضر از این معبد چیزی جز ویرانه باقی نمانده است و تنها ستون‌های گرانیتی آن همچنان پابرجا هستند. این معبد که از شاخص‌ترین نمونه‌های معماری رومی در شبه‌جزیره ایبری محسوب می‌شود، به‌عنوان بخشی از مرکز تاریخی اوورا در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.

۳۸. باغ گرمسیری مونته پالاس؛ جزیره مادیرا

«مونته پالاس مادیرا» (Jardim Monte Palace Madeira) یکی از زیباترین باغ‌های گیاه‌شناسی پرتغال است که در ارتفاعات مونته در جزیره مادیرا قرار دارد. در این باغ ۷ هکتاری، مجموعه‌ای متنوع از گیاهان گرمسیری و نیمه‌گرمسیری از سراسر جهان، از جمله سرخس‌های درختی، ارکیده‌ها، آزالیاها و درختان زیتون دیده می‌شود. علاوه بر این، مسیرهای باغ با کاشی‌های سنتی پرتغال، مجسمه‌ها و دریاچه‌های تزئینی مزین شده‌اند و در بخش بالایی آن هم موزه‌ای از آثار هنری آفریقایی و مجموعه‌ای از کانی‌های مختلف قرار دارد.

۳۹. روستای مونسانتو؛ کاستلو برانکو

«مونسانتو» (Monsanto) یکی از خاص‌ترین روستاهای پرتغال است که در میان تخته‌سنگ‌های عظیم گرانیتی شکل گرفته است و به همین دلیل نیز شهرت جهانی دارد. در واقع خانه‌های سنگی این روستا به‌گونه‌ای ساخته شده‌اند که صخره‌ها بخشی از دیوار، سقف یا حتی کف ساختمان‌ها را تشکیل می‌دهند. مونسانتو در سال ۱۹۳۸ عنوان «پرتغالی‌ترین روستای پرتغال» را دریافت کرد. نشان این عنوان یک خروس نقره‌ای (Galo de Prata) است که هنوز هم بر فراز برج ساعت روستا دیده می‌شود.

۴۰. شهر قدیم آنگرا دو هرویسمو؛ آنگرا دو هرویسمو

آنگرا دو هِرویسمو (Angra do Heroísmo) شهری تاریخی در جزیره ترسیرا (Terceira) از مجمع‌الجزایر آزور پرتغال است که در سال ۱۴۷۸ بنیان‌گذاری شد و چندین قرن‌ مهم‌ترین بندر و مرکز سیاسی، مذهبی و دریایی آزورها بود. نام این شهر برگرفته از رشادت‌های مردم در سال‌های پیشین است؛ «آنگرا» در زبان پرتغالی به معنی خلیج یا آبگیر طبیعی است و «دو هرویسمو» به معنای قهرمانی است و در واقع به مقاومت مردم شهر در برابر حمله نیروهای سلطنت‌طلب در سال ۱۸۲۹ اشاره دارد. «شهر قدیم آنگرا» (Angra do Heroísmo Old Town) به دلیل بافت شهری منظم، کلیساها، صومعه‌ها، قلعه‌ها و نقش کلیدی که در تجارت دریایی داشت، در سال ۱۹۸۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.